Kung ako nalang kaya ang taong Tsimosa/Tsimoso?

Normal nating marinig sa mga taong  naghahambing ng kanyang sariling kakayahan at pananaw ang karaniwang mariringan natin ng mga katagang “Kung ako nalang kaya?”.

Oo, minsan ay nabobobo din naman ang bawat isa sa atin sa mga di ina-asahan na problema, halimbawa akala mo ay tapos na ang isang bagay pero akala mo lang pala. Akala mo hindi mo magagawa, pero nagawa mo naman. Yung mga ganung pagkakataon na kung saan isang kahinaan natin na pwedeng ihambing sa tinatawag na “ETC”, na ang kahulogan ay 

End OF Thinking Capacity.

Bilang tao hindi tayo identical magka-kapareho sabi nga sa Psychology individual differences. So hindi pala tayo pweding maghambing ng isang bagay, kasi nga may tinatawag tayung pagkakaiba.

Pero ito ang tanung bakit halos karamihan sa mga tao ngayun ay napapadalas sa pangingialam ng may buhay sa may buhay? Bakit ? kung hindi kaba mangingialam mamamatay ka bukas? Hindi naman diba? Kultura sigurong masasabi at impluwensya ng kapaligiran.

Oo, masaya tayong pag-usapan ang problema ng ating mga kapitbahay, kaya nga nagkakaroon ng trabaho ang mga Barangay Pulis at si Barangay Captain diba? Pero tanung saan at paano  ba ito nagsimula? Syempre kay aling Corazon^#  na walang humpay sa pag-putak ng mala-armalyt nyang bunganga.

Hay naku, sawang sawa na akong maka-kita ng mga Drama na palagi kong nakikita sa halos araw-araw na ginawa ng Diyos, walang araw ang hindi ako naiingayan sa mga tilamsik ng mga walang humpay na dila nila, na halos Alarm Clock ko na nga sa pagka-umaga.

Pero tanong ko bakit kaya may mga taong di mapigil ang dila sa kakaputak, halos wala na ngang kwenta ang iba parang just for fun lang na pagusapan ang buhay at problema ng iba. Gaano kasaya ang makarinig ka ng ingay sa umaga?, gaano kasaya ang maka-kita ka ng Action Film kapag umaga? Siguro kaya dumadami ang mga magagaling na Director sa mga panahon na ito, kasi nakakarelate sila sa mga pangyayari sa buhay ng ibang tao. Pero ito taning ko, m’eron nabang Director ang gumawa ng sariling pelikula na original true copy  ng buhay at katarantaduhan nila? Kung meron man manonood ako for sure.

Maraming mga buhay ang nasisira sa mga gawaing ganyan, mas nasisiyahan pa silang pag-usapan ang problema ng iba kisa ikwento ang sariling baho, sabagay sino ba namang kayang ikwento ang sariling pagkakamali sa iba, parang nirururmihan mo lang ang sarili mong damit na hindi na pwedeng malambahan, at kung pwede naman hindi na sya ganun kalinis. Hay naku tao talaga.

Kaya ito mga taong katulad ni Aling Corazon  sa tingin mo sa ginagawa mo may maganda kayng maidudulot iyon? Pero kung ito gagawin mo hahanga ako sayo. Ito gawin mo: “ Sa halip na ikwento sa iba o pag-tsismisan ang buhay ng iba, bakit hindi yung sarili mong problema ang i-tsimis mo sa iba?”  

Masasabi mo kayang “Kung i-tsimis ko kaya sa iba ang sarili kong baho at problema?” 

 Sabay sabing: “Kung ako nalang kaya.?”